Διαφορετικότητα-Ρατσισμός

 

 Ιωάννα Βόικου (ΣΤ2)

 

 

 Ιωάννα Βόικου (ΣΤ2)

 

 

 Λένα Μπίκου (ΣΤ2)

 

 

 Γιώργος Κολοκύθας (ΣΤ2)


ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ
 

 Μέσα στις λάσπες περπατούν,

μονάχα σπίτι ψάχνουν για να βρουν.
Γονείς κουρασμένοι τα παιδιά τους αγαπούν
κι όλο γι’ αυτά μιλούν.

 Χίλια άτομα μαζί,

τρέχουν σαν τρελοί
να φύγουν απ’ τη χώρα την κακή,
μήπως αλλάξει η ζωή.

 Μάριος Χλίβας (ΣΤ2)

 

 Φύγαν απ’ την πατρίδα τους

πόλεμο να μην έχουν,
και ήρθαν στην Ελλάδα μας
ειρηνική ζωή να έχουν.

Η Ελλάδα μας τους δέχτηκε,

τα σπίτια της ανοίγει,
στους πρόσφυγες που έρχονται
αγάπη μόνο δίνει.

 Σοφία Στέλλου (ΣΤ2)

 

 Δεν ξεχωρίζουμε

ούτε χωρίζουμε,
είμαστε φίλοι καλοί,
αξιόπιστοι και συμπαθητικοί.

 Εσύ μαύρος, εγώ λευκός,

μα στην ουσία ποιος είναι ο τυχερός;

 Από μια αγκαλιά

δυο φιλιά,
πάλι θα είμαστε μαζί,
χωρίς να ρωτήσεις το γιατί.

 Ραφαέλα Παπακωνσταντίνου (ΣΤ2)

Όλοι αυτοί που έκρινες,
που κορόιδεψες και έβρισες,
είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

 Το παιδί που κοίταξες

και δεν άργησες να σχολιάσεις με μίσος,
είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

 Η ταλαιπωρημένη αυτή γυναίκα

που κοίταξες και ξανακοίταξες
γιατί σου φάνηκε παράξενη
επειδή το δέρμα της δεν είναι ίδιο χρώμα
με το δικό σου,
είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

 Εσύ είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ,

εγώ είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ,
όλοι αυτοί που έκρινες, είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

 Μπορεί να είμαστε διαφορετικοί,

αλλά όλοι είμαστε άνθρωποι
και είμαστε ίσοι.

 Λένα Μπίκου (ΣΤ2)

 

Προσφυγιά……

 Πριν ένα μήνα, ένα τηλεφώνημα τάραξε εμένα και την οικογένειά μου. Ήταν η γιαγιά μου και πήρε να μας πει ένα έκτακτο γεγονός. Ο παππούς μου ξαφνικά έπαθε καρδιά και πέθανε! Τότε αποφασίσαμε να φύγουμε αεροπορικώς για το χωριό της Μυτιλήνης.

Καθώς προσγειωνόμασταν, εγώ και τα αδέλφια μου είδαμε μια βάρκα να επιπλέει στη φουρτουνιασμένη θάλασσα και ένα σκάφος του λιμενικού να την τραβάει προς τα έξω. Όταν βγήκαμε από το αεροδρόμιο, μας περίμενε ο ξάδελφός μου, να μας πάει στο χωριό.
Στη συνέχεια της διαδρομής μας, είδαμε ένα αυτοκίνητο του Δήμου, που κουβαλούσε πρόσφυγες. Όταν φτάσαμε στο χωριό, είδαμε κάτι ασύλληπτο. Ήταν ένας καταυλισμός προσφύγων.
Ηταν μια έκταση πολλών στρεμμάτων και διάσπαρτες ήταν οι σκηνές εκατοντάδων προσφύγων. Οι σκηνές ήταν κάτω στο χώμα και με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν, το χώμα γινόταν λάσπη και οι άνθρωποι απελπισμένοι αδυνατούσαν να βγάλουν τα νερά από μέσα.
Έτσι η μαμά μου, μαγείρεψε γι’ αυτά τα παιδιά που περίμεναν στο συσσίτιο για ένα κομμάτι ψωμί. Οι άνθρωποι κοντά σ΄αυτή τη γειτονιά, φοβόντουσαν μήπως ξεφύγει η κατάσταση.
Έπειτα, αφού γυρίσαμε σπίτι, καταλάβαμε πως είχαμε βοηθήσει κάπως την κατάσταση της προσφυγιάς.

   Τηνιακός Γιώργος ΣΤ2

 

                                          Ένας κατατρεγμένος λαός

  Πριν πέντε χρόνια ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, μια χώρα άγνωστη σε μένα. Βλέποντας ειδήσεις, έλεγα στον πατέρα μου: ''Τόσο απελπισμένοι είναι και σκοτώνονται μεταξύ τους; '' Δεν ήξερα. Μέρα με τη μέρα ο πόλεμος φούντωνε, για μένα οι σκηνές στην τηλεόραση μου ήταν αδιάφορες.

 Τα τελευταία δυο χρόνια οι εικόνες στην τηλεόραση ήταν πιο σκληρές ,όχι τόσο οι σκηνές του πολέμου αλλά ο θάνατος έφτασε δίπλα μας, στην δικιά μας θάλασσα, παιδιά, γονείς, ηλικιωμένοι , ανάπηροι, στοιβαγμένοι πάνω σε βάρκες, άλλοι να πνίγονται και άλλοι να βγαίνουν στην στεριά και να προσεύχονται στον δικό τους θεό.

 Έλληνες στη στεριά τους πρόσφεραν ρούχα, φαγητό και νερό. Ήταν άραγε αρκετά; Σαν φυγάδες φύγανε από την χώρα τους. Σαν κυνηγημένοι ήρθαν υποτίθεται στο δυτικό κόσμο του πολιτισμού και του διαφωτισμού.

 Σαν σκυλιά τους φερόμαστε, τους αφήνουμε πεινασμένους με τους βούρκους, επιστήμονες, αθλητές,άνθρωποι οικογενειάρχες κουβαλάνε το βιός τους στις πλάτες.

Από χώρα σε χώρα, πόσο κουράγιο χρειάζεται όταν ένας άνθρωπος που καταστρέφεται η ζωή του, να περπατήσει τόσο δρόμο για να την ξαναφτιάξει. Σήμερα είναι αυτοί, αύριο μπορεί να είναι κάποιος άλλος λαός  στην θέση του και όλα αυτά για το κέρδος κάποιων βιομηχανιών. Ποιος έχει το δικαίωμα να στερήσει από ένα παιδί την χαρά, το παιχνίδι, το χαμόγελο, ένα πιάτο φαγητό και ένα ζεστό μπάνιο.

 Άραγε ζούμε σε ένα κόσμο πολιτισμένο; Ή μήπως νομίζουμε πως ο καταναλωτισμός είναι πολιτισμός; Ντρέπομαι να πω πως είμαι Ευρωπαία. Αλλά νιώθω περήφανη που είμαι Ελληνίδα γιατί για μια φορά ακόμα αποδείξαμε πως έχουμε ψυχή και θέληση βλέποντας πατριώτες μας να μοιράζονται το φαγητό μαζί τους και ας είναι από άλλο τόπο.

  Κλείνοντας, παρακαλώ τον θεό να δώσει φώτιση στους Ευρωπαίους να καταλάβουν, τι σημαίνει να είσαι ξεριζωμένος και να μην έχεις πού να πας. Θέλω να τους ευχηθώ καλό ταξίδι, κάθε χαρά και επιτυχία στην καινούρια τους ζωή.

 Γκούβερη Αποστολία (ΣΤ1)

 

Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος στις 2 Απριλίου -ημέρα γέννησης του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν- γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου.

Καθιερώθηκε πριν από 50 χρόνια (1966) από τη Διεθνή Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα σε μια προσπάθεια διεθνούς συνεργασίας για την ανάπτυξη και τη διάδοση της παιδικής λογοτεχνίας.

Για το 2016 το μήνυμα και την αφίσα του εορτασμού έχει αναλάβει το τμήμα της ΙΒΒΥ Βραζιλίας. Ο τίτλος του φετινού μηνύματος είναι «ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΈΝΑΝ  ΚΑΙΡΟ…»
Ευχή όλων μας είναι αυτός ο εορτασμός να αποτελέσει εφαλτήριο για ευκαιρίες ανάδειξης της ανάγνωσης, μέσω της οποίας θα προωθηθεί η τόσο αναγκαία υπόθεση της παιδείας και του πολιτισμού, που παραγνωρίζονται στις μέρες μας όσο ποτέ άλλοτε.

 

 

ΧΑΝΣ ΚΡΙΣΤΙΑΝ ΑΝΤΕΡΣΕΝ

Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Όντενσε, στο νησί Φιονία της Δανίας. Ο πατέρας του με τον καιρό ξέπεσε και δούλευε τσαγκάρης, για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά, μην μπορώντας να αντέξει στη φτώχεια, πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας το γιο του το Χανς ορφανό, με τη μητέρα του για μόνο στήριγμα.

Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του. Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο, για να μάθει την τέχνη, αλλά ούτε και εκεί τα κατάφερε. Το ενδιαφέρον του κέρδισε το θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε. Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, έφθασε στην Κοπεγχάγη, με μόνη του περιουσία 30 φράγκα με σκοπό να γίνει ηθοποιός. Έδωσε εξετάσεις στη Βασιλική Σχολή θεάτρου, αλλά ήταν τόσο άσχημος και αδύνατος, που δεν τον δέχτηκαν.

Ευτυχώς είχε ωραία φωνή κι άρχισε να σπουδάζει μουσική, αλλά αρρώστησε ξαφνικά και έχασε τη φωνή του. Έτσι, το μόνο ταλέντο που του έμεινε ήταν το ταλέντο της ποίησης. Οι στίχοι του άρεσαν και βρήκε έναν προστάτη, τον Κέλλαν, που τον έστειλε στο πανεπιστήμιο, όπου κέρδισε μια βασιλική επιχορήγηση. Το 1827 δημοσίευσε ποιήματά του και έπειτα εξέδωσε μια σειρά έργων που του εξασφάλισαν την παγκόσμια δόξα.

Αφού εξέδωσε αρκετά βιβλία, άρχισε τα ταξίδια του. Γύρισε τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Τουρκία και ταξίδεψε στην Ανατολή. Απόκτησε μεγάλη δόξα και η μεγαλύτερη ευτυχία του ήταν η υποδοχή που του έκανε η ιδιαίτερη πατρίδα του, το Όντενσε, που τον κάλεσε στα 1867. Πέθανε στις 4 Αυγούστου 1875 στην Κοπεγχάγη.

Έργο

Τα παραμύθια του εμφανίζουν καθαρά το δημοκρατικό στοιχείο. Οι κυριότεροι ήρωες των παραμυθιών του είναι φτωχοί και αδικημένοι άνθρωποι, που όμως έχουν ασυνήθιστα ψυχικά χαρίσματα, ευγένεια, ταλέντο, μεγαλοψυχία. Στα έργα του απεικονίζει τη ρεαλιστική και σύγχρονή του ζωή της μικροαστικής τάξης των πόλεων και χαρακτηρίζονται από δράση, χιούμορ και λεπτή σάτιρα. Η δημιουργία του Άντερσεν αποτελεί την κορυφή στις ρεαλιστικές τάσεις της δανικής φιλολογίας του 19ου αιώνα. Διηγήματα, δράματα, αλλά προπάντων παραμύθια, όλα του τα έργα διαπνέονται από γλυκιά μελαγχολία, συγκίνηση και ειλικρίνεια. «Οι δύο Βαρωνέσσες», «Παραμύθια για παιδιά», «Ιστορίες», «Καινούρια Παραμύθια» είναι μερικά από τα έργα του.

Μερικά από τα πολύ γνωστά παραμύθια του είναι:

• Den lille havfrue (Η μικρή γοργόνα)
• Kejserens nye klæder (Τα καινούρια ρούχα του αυτοκράτορα)
• De vilde svaner (Οι αγριόκυκνοι)
• Snedronningen (Η Βασίλισσα του χιονιού)
• Prinsessen på ærten (Η Βασιλοπούλα και το ρεβίθι)
• Tommelise (Η Τοσοδούλα)
• Den grimme ælling (Το ασχημόπαπο)
• De røde sko (Τα κόκκινα παπούτσια)
• Holger Danske (Χόλγκερ ο Δανός)
• Den lille pige med svovlstikkerne (Το κοριτσάκι με τα σπίρτα)
• Den standhaftige tinsoldat (Το μολυβένιο στρατιωτάκι)
• Dyndkongens datter (Η δύναμη της αγάπης)

 

H Δ' τάξη στο Μουσείο Τσαλαπάτα

Tην Δευτέρα 21/03/16, οι μαθητές/τριες του Δ2 τμήματος, επισκέφθηκαν το Μουσείο Τσαλαπάτα. Εκεί, παρακολούθησαν με ενδιαφέρον το ντοκιμαντέρ «Υδάτινος ορίζοντας», στα πλαίσια του προγράμματος «Νερό, πηγή ζωής».  Την ίδια προβολή παρακολούθησαν την Πέμπτη 23/03/16 και οι μαθητές/τριες του Δ1 τμήματος.

 

Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου

Η 25^η Μαρτίου είναι η επέτειος δύο χαιρετισμών: Του «χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία» και του «χαίρε ω χαίρε Λευτεριά».
Το μήνυμα του διπλού εορτασμού της 25^ης Μαρτίου, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Επανάστασης του 1821, μας το έδωσαν οι μαθητές/τριες της ΣΤ’ τάξης, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου μας, στις 24/03/16. Έτσι, θυμηθήκαμε την ιστορική μας κληρονομιά και τιμήσαμε τους προγόνους μας, μέσα από ποιήματα, αφηγήσεις, θεατρικά δρώμενα, τραγούδια και βιντεοπαρουσιάσεις.

Συντελεστές της γιορτής: Παπαλουκά Ελένη (δασκάλα της ΣΤ1 τάξης), Ματζίρη Κατερίνα (δασκάλα της ΣΤ2 τάξης), Κώστογλου Μάγδα (θεατρολόγος), Φωτοπούλου Ζωή (μουσικός), Παπαδοπούλου Καλυψώ (εικαστικός), Ζαμπέτογλου Γιώργος (πληροφορικής).

 

 

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΕ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ

              

Τα παιδιά της Β΄Δημοτικού ορμώμενα από το βιβλίο της Γλώσσας, όπου αναφέρεται στα μουσεία και ειδικότερα στα λαογραφικά, πραγματοποίησαν μέσα στην τάξη τους μικρές εκθέσεις  από παλιά αντικείμενα που έχουν σωθεί στα σπίτια τους.

Προκειμένου να ολοκληρώσουν την επαφή τους με τη λαογραφία, επισκέφτηκαν το Τοπάλειο Λαογραφικό Μουσείο της Μακρινίτσας, την Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016 . Εκεί είχαν την ευκαιρία να μελετήσουν την αρχιτεκτονική του Πηλιορίτικου αυτού σπιτιού και να δουν κειμήλια της οικογένειας Τοπάλη καθώς και άλλων οικογενειών τόσο από το Πήλιο όσο και από το Βόλο. 

 

 

21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης-Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού

Ποίηση και ανθρώπινες αξίες.

Η σημερινή μέρα, ως Παγκόσμια Ημέρα, είναι ξεχωριστή, καθώς είναι μία διπλή «γιορτή», Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης και Παγκόσμια Ημέρα Κατά του Ρατσισμού.

Η 21η Μαρτίου αποτελεί μια ευκαιρία για να ενισχυθούν οι δράσεις για την προάσπιση των δικαιωμάτων όλων των παιδιών και για την αποτροπή φαινομένων ρατσισμού, ξενοφοβίας και διακρίσεων μέσα στη σχολική κοινότητα.

Η ανάγκη για ενεργοποίηση όλων μας κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας είναι σήμερα ακόμη περισσότερο έντονη, καθώς οι πόλεμοι και οι εμφύλιες συρράξεις στις χώρες της Μέσης Ανατολής έχουν εξωθήσει σε φυγή προς την Ευρώπη χιλιάδες κατατρεγμένους πρόσφυγες. Η 21η Μαρτίου ας είναι, λοιπόν, η απαρχή μιας συντονισμένης παρέμβασης στον χώρο των σχολείων με στόχο την αντιμετώπιση φαινομένων ρατσισμού και ξενοφοβίας.

Πολεμάμε τον ρατσισμό